λάρισα – βραζιλία δε κώλος κονέξιον

φωτό από τον δικόμας άνθρωπο στο πεκίνο Κο. ΚΕΦΑΛΑ…

εγώ από την άλλη που είμαι παιδί του αρχαίου πνεύματος αθάνατου και παρακολουθώ τους ολυμπιακούς (όχι του βόλου, αυτοί πια γίναν ένας) για τους δικούς μου λόγους, παραθέτω την ομορφιά του μπιτς βόλεϋ σαν ευγενούς αθλήματος, σαν άμιλλα, σαν ολυμπιακό ιδεώδες, σαν βρακαάκι που προσπαθείς να δεις το μαφ, σαν παράδοξα του στυλ γεωργιανές αθλήτριες βραζιλιάνικης καταγωγής, σαν όμορφες γερμανίδες, σαν αμερικάνες παιχταρούδες και αυστραλέζικα ραμολι που γαμούν στα γ’ηπεδα. νομίζω πως μια εικόνα λέει πολλά αν όχι τουλάχιστον χίλιες λέξεις, παρατηρέιστε την πιο πάνω και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Ά-Ψ-Ο-Γ-Ο-Τ-Ο-Κ-Ω-Λ-Ι-Λ-Ε-Μ-Ε και Π-Ο-Ι-Ο-Σ-Τ-Η-Γ-Α-Μ-Ε-Ι-Τ-Η-Μ-Π-Α-Λ-Α τουλάχιστον μέχρι το χειμώνα που θα αρχίσει το τσάμπιονς λιγκ, το ελληνικο πρωτάθλημα β κατηγορίας και θα ξεχυθεί και στα γήπεδα ο ανδρούτσος γραβιάς.