
Αναδημοσίευση από chris 66, αποκλειστικό ρεπόρτερ του μπλονκ για όλα τα μεγάλα γεγονότα (το επόμενο ρεπορτάζ είναι για τις εκλογές του πασόκ)
“Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 02/11/2007 ήμουν περίπου ένα μέτρο από τις κλειστές κουρτίνες του WARSAW στο Brooklyn, NYC (σ.τ.ε. Νέα Υόρκη ρε αγεωγράφητε!)
Είχα πει ότι όλη την προηγούμενη μέρα θα την περνούσα στο Central Park κυνηγώντας γκόμενες, τρώγωντας χυλόπιτες και απαντώντας “It’s alright hon cauz I’m seeing the Sonics tonight!”. Η πραγματικότητα ήταν ότι το επικείμενο γεγονός του να δω τους SONICS όσο καλά κι αν το είχα σχεδιάσει, δεν το πολυπίστεψα ούτε μια στιγμή. Οπότε για κανα τρεις μέρες έκανα βόλτα στην πόλη όπου όλες οι οδοί και τα περισσότερα μέρη είναι σαν να κάνεις name dropping όταν τα λες και jaw dropping όταν τα βλέπεις (σ.τ.Ε. κοντολογής εκέι χτυπά η καρδιά του πανανθρώπινου κτήνους).
Ανατριχίλες στη ραχοκοκαλία μου αλλά SONICS πουθενά στο μυαλό μου… Άμα είναι αν τους δω καλώς, αλλιώς είμαι ούτως η άλλως Νέα Υόρκη και ζω το παραμύθι. Με αυτά λοιπόν έχω σκάσει στο WARSAW, έχω δει 4 μπάντες κατάθλιψη, μπύρα, μπύρα, τίποτα, 2 τζινάκια, κάτι γίνεται, και χωρίς πολλά πολλά έχω βρεθεί μπροστά και περιμένω μισή ώρα πίσω από κλειστές κουρτίνες και ακόμα δεν έχω αρχίσει να καταλαβαίνω τίποτα. Ξενέρωσα στην χειρότερη κλειστοφοβία που ένιωσα ποτέ και επιτέλους ο CONOLLY (σ.τ.Ε. ο Jeff, ο τραγουδιστής των LYRES re) σταματάει το Things are different now (βλέπε προηγούμενο ποστ για το συγκεκριμένο κομμάτι) στη μέση και βάζει το real cool time. Σκέφτομαι ότι οι Stooges ίσως να μην είχαν το sonic boom που είχαν χωρίς τους τύπους που υποτίθεται ότι θα έβλεπα σε λίγο.
“Ladies and Gents…”, ώπα! Το real cool time σταματάει και αυτό απότομα, έχω τρελό άγχος, ούτε λόγος για λιάρδα τώρα, όταν ΝΤΑ ΡΑ ΝΤΑΝ ΝΤΑ ΝΤΑΑΑΑΑΝ ακούω τις πρώτες νότες του He’s Waiting, η αυλαία ανοίγει και βλέπω Τη Μπαντα που εξαφανίστηκε για 40 χρόνια πριν χωρίς να αφήσει τίποτα εκτός από τον τελευταίο, πραγματικό αυθεντικό lonely legend στο ροκ. Κανένας δε χόρευε σαν να ήταν σε 6Τ’ς βραδιά, headbanging, screaming and wailing παντού εκτός από μένα που έιχα διαφορά φάσης 2 κομμάτια γιατί είχα μείνει άγαλμα με το σαγόνι κάτω, τις τρίχες τέντα και να μην ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ. Have Love Will Travel και ο Ροσλι είναι κατάπληκτος από αυτό που βλέπει και σταματάει να κοιτάει τον κόσμο από το σοκ(το ξέρω, τον ρώτησα…) και κοιτάει τον Λιντ και τον Παρύπα για support και αυτοί του κάνουν νόημα, εντάξει Τζέρυ δεν θα μας δείρουν, αυτός χαμογελάει και ΥΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΑΑΑΑΑΑΑΑΑΗ HAVE LOOOOOOOOAAAAWWWWWWWVE Oh Baby wil travel A yeah yeah HAve LAAAAAAAAWWWWWWWWve, απίστετο, the white little richard is in the building, Roslie is freaking out again, ξεκινάω και γω headbanging, αλλά μόνο δύο φορές, τη μια χτύπησα στο κάγκελο και μια πίσω που χτύπησα ένα ροκαμπιλά και μετά δεν θυμάμαι τίποτα εκτός από τα κομμάτια που έπαιξαν και το πόσο κομμάτια έγινα doing the beserker!!!
Λοιπόν πίσω στην πραγματικότητα… Έπαιξαν 2 ώρες και κάτι, ο ρόσλι διέλυσε τα πάντα μόνο στα κομμάτια που γούσταρε και είναι αυτά που γουστάρουμε, ο παρύπα θεός έπαιζε με τον ίδιο ήχο αλλά όχι τόσο σκοτωμένα. Η κιθάρα του είναι epiphone riviera και είναι η ίδια κιθάρα με την οποία ηχογραφήθηκαν και παίχτηκαν όλα τα κομμάτια SONICS ρε μουνιά! Ο Λιντ είναι ο επίσημος αρχηγός της μπάντας αφού αυτός τους έκανε με τον παρύπα και ο ροσλι είναι ο θρύλος που έγραψε όλα τα κομμάτια όπως τον παρουσίασε σε ένα standing ovation που έκανε τον ρόσλι να κοιτάει το πάτωμα και να χειροκροτάει τον κόσμο. Ο ντράμερ γαμούσε all the way, ο μπασίστας των daily flash Ο.κ., τραγούδησε όμως για λόγους που κανείς δεν ξέρει το cinderella και επίσης μιλούσε άπταιστα ελληνικα….(σ.τ.Ε. ?)
Η Κυριακή ήταν πολύ καλύτερη για τους Sonics αφού ήξεραν τι γινόταν και το έκαναν πολύ καλύτερα… Ντάξει μερικά κομμάτια δεν τα τελείωσαν τέλεια, λάθη από ένα comeback που όταν το έβλεπες και ήσουν εκεί μέσα δεν πίστευες την τύχη σου. Α! επίσης το Σάββατο ανακάλυψα πως έχασα τελείως τη φωνή μου…. Κυριακή 2 το πρωί έχει γίνει μια ουρά 500-600 αρρώστων που περιμένουν το αυτόγραφο. Είμαι σχεδόν στο τέλος της ουράς όταν βλέπω τη γυναίκα του ρόσλι στη σκηνή. Αφήνω την ουρά, γίνομαι έλλην και της πάω το Sonics Boom, εκέινη τη στιγμή να σου και Ροσλι, του το δίνω, sign it to Chris 66 mr Roslie, -that’s an old one Chris, my pleasure.!!!!!!!!! (s.t.E.αβάσταχτη κωλοφαρδία έτσι;) εκείνη τη στιγμή η ουρά χαλάει, 500 τζίφερσον έρχονται κατά πάνω μου και ο ρόσλι εξαφανίζεται και η γυναίκα του φωνάζει ότι η μπάντα θα βγει έξω σε λίγο. HOORAY! Εγώ πάντως το πήρα, στην ουρά μετά ισπανοί κοιτάν το ελπι με το αυτόγραφο και λένε για mono κόπια, σιγά μην εμφανιζόμουν με την κόπια της norton(σ.τ.Ε. ας πήγαινα κι ας μην είχα κόπια, θα του έδινα σουγιά να με χαράξει…) με τι κούτελο; Ρε μπας και είμαι λιγότερο νερντ από τους άλλους;μετά έρχονται κάτι τύποι από διάφορες γωνιές της ούσα (USA) και όλοι λένε έχω το ορίτζιναλ σπίτι αλλά δεν το κουβάλησα γιατί φοβόμουν, ΣΤΗΝ ΠΟΥΤΣΑ ΜΟΥ!
I FINALLY MEET THE SONICS, δίνω στον λάρυ να υπογράψει την κόπια και εκείνος λέει την κορυφαία μαλακία
-Wow gerry you signed this back in ‘66!!!.
- No stupid, just half an hour ago!!
Λυγμός γέλιου, μετά με ρωτάνε από που ήρθα… Greece? Is it true you got a big garage scene there? what?????(απαντάω) -All right, coz we received a phone call yesterday from Greece….(s.t.E. ο αντμιν και γω κάτι ξέρουμε αλλά δε λέω τίποτα παραπάνω). Mετά βρήκα τον παρύπα που μου είπε πως υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από αγγλία και ισπανία αλλά δεν ξέρουν πως να το χειριστούν γιατί δεν είχαν υπολογίσει σε τουρ… Μετά ο Νταν ή Πωλ ή όπως λένε το μάστορα του dirty water, london, uk, μου λέει πως θα τους ξαναδώ στον λονδίνο. SONICS. Chance of a lifetime. Αλλά αυτά δεν περιγράφονται με λόγια ρε γαμώτη… Έπρεπε να ήμασταν όλοι εκεί. Θα ήταν καλά.
(Σ.τ.Ε. ακολουθουν κάτι σχόλια που ρωτούσε ο ρόσλι αν είμαι καλά στην υγεία μου, ο παρύπα μου συνέστησε να μην κουράζομαι πολύ και ο λιντ μου στέλνει χαιρετίσματα και συγχαρητήρια για το παιδί αλλά αυτά δεν σας αφορούν, μετά ξύπνησα βίαια)